Kraina, gdzie żyć łatwiej i konać mniej trudno 

Gdzie wieczność już nie tajnie wystawa na straży 

Trosk doczesnych gdzie bardziej jest bosko, niż ludno 

I gdzie każdy za wszystkich nie cierpi lecz marzy! 



Są tu sady bez wyjścia i groble, nad szybą 

Owej rzeki wyśnione, co kiedyś wytryśnie 

I niejeden tu pałac w zagąszczu ci błyśnie, 

Godny tego, by nie był niczyją siedzibą! 



Są tu w lasach mrowiska, wzniesione nad drogą, 

Gdzie wre praca snów rojnych odwieczna i bratnia 

I jest tu owa cisza błękitna, ostatnia 

Z tych, co jeszcze na uśmiech zdobywać się mogą. 



Tylko czasem na polu jakiś krzyż skrzydlaty 

Wiatraka, mielącego mgły marzeń i ciemię, 

is Brakiem boga na sobie zlękniony niezmiernie 

Szaleje i skrzydłami uderza w zaświaty! 



Bywalec tych uroczysk, powabnych swym tronem, 

Umie błysków najmniejszą wyśledzić nieznaczność, 

I w szczelinie pomiędzy istnieniem a zgonem 

Dojrzeć gwiazdę niezgorszą lub niezłą opatrzność... 



Lecz się nigdy nie strwoży, rozumnie zbłąkany, 

Bezkrólewiem w niebiosach lub własnego cienia 

Zgubą w jarach lub zbytnią łatwością zamiany 

Jednych cudów na drugie... Niech cud się też zmienia! 



Jego tylko tu nęci nie zwiedzona grota 

Lub kwiat jeszcze nie znany, lub muszla co rzadsza 

I na wszelki przypadek wtórego żywota 

Duszę swoją w te dziwy chętnie zaopatrzą... 



On tu przyszedł sam przez się, by własne szaleństwo 

Karmić strawą najlepszą na ziemi i niebie 

I nad brzegiem przepaści wytańczyć dla siebie 

Jeden lęk drogocenny lub niebezpieczeństwo!...


Pomyśl: gdy będziesz konał czym się w tej godzinie 

Twoja pamięć obarczy, nim szczeźnie a minie, 

Wszystką ziemię ostatnim całująca tchem ? 

Czy wspomnisz dzień młodości najdalszy od ciebie 

Za tę jego najdalszość, za odlot w podniebie, 

Za to, że w noc konania nie przestał być dniem? 



Czy wspomnisz czyjeś twarze, co wspomniane zbledną ? 

Czyli, śmiercią znaglony, zaledwo z nich jedną 

Zdążysz oczom przywołać niespokojny widz ? 

Czy w popłochu tajemnych ze zgonem zapasów 

Zmącisz pamięć i zawrzesz na sto rdzawych zasuw, 

I w tym skąpstwie przedśmiertnym nie przypomnisz nic? 



Lub ci może zielonym narzuci się złotem 

Las, widziany przygodnie niegdyś mimolotem, 

Co go wywiał z pamięci nieprzytomny czas?... 

I ócz zezem niecałe rojąc nieboskłony, 

Łzami druha powitasz i umrzesz, wpatrzony 

W las nagły, niespodziany, zapomniany las!...