Śpi jeszcze... Na twych rzęsach - skra drobna poranku.

Strachy śnią się twej dłoni - bo i drga i pałą.

Oddychaj tak - bez końca. Czaruj - bez ustanku.

Kocham oddech twej piersi, ruch śpiącego ciała.



Ileż lat już minęło od pierwszej pieszczoty?

Ile dni od ostatniej upływa niedoli?

Co nas wczoraj - smuciło? Co jutro - zaboli?

I czy zabraknie nam kiedyś do szczęścia ochoty?



Przyjdzie noc o źrenicach zaświatowo łanich

I spojrzy - i zabije... Polegniem - snem czynni...

Jak to? Więc musimy umrzeć tak samo jak inni?

Jak ci - choćby z przeciwka?... Pomódlmy się za nich...


Słońce zgasło. O, jakże zwinne są i młode

Zmierzchy czerwca, nim w północ głuchą się przesilą! 

Po wargach twoich dłonią, kształt czującą, wiodę,

Jak po koralach, morzu wydartych przed chwilą...

Spleć stopy, przymknij oczy - i nazwij to cudem, 

Żeśmy razem, dalecy od dziennego znoju!

Jakże łatwo zwiać szczęście, z takim oto trudem 

Rozniecone w ciemnościach twojego pokoju!

Łatwiej, niż rozpleść złotą warkocza zawiłość, 

Niepojętą dla zmierzchów, co zgadnąć nie mogą, 

Czemu te słowa: cisza i wieczór i miłość -

Napełniają mi serce zabobonną trwogą?...

Czemu ciebie. poległą snem na mej rozpaczy, 

Pieszczę tak. jakby w szczęścia przepychu dostatnim 

Każdy mój pocałunek miał być już - ostatnim...

Słońce zgasło... O, błagam, nie całuj inaczej !...